Zróbmy coś bezużytecznego

Wszystko ma sens wtedy, gdy ma sens. Nie tworzysz kodu, którego nie potrzebujesz z kilku powodów. Po pierwsze, może się okazać, że go (o ironio!) nie będziesz potrzebował. Po drugie, dodajesz pracy sobie i innym, ponieważ ktoś musi o ten kod dbać, ktoś będzie go zapewne niejednokrotnie czytał, i tak dalej. Po trzecie, kod który jest niepotrzebny stwarza problemy ze zrozumieniem aplikacji, bo przecież „skoro ktoś to dodał, to jest potrzebne”.

Nie zawsze jednak jest tak, że kod niepotrzebny nie jest nigdzie wykorzystywany. Zdarzają się sytuacje, gdy powstają metody, które co prawda są użyte, ale są jedynie elementem pewnej funkcjonalnej całości i same nie niosą nic poza potencjalnymi problemami.
I o takich tworach chciałbym dzisiaj opowiedzieć.

YAGNI + Test First

czy warto pisać testy przed implementacją?

Testowanie samo w sobie przynosi korzyści, zazwyczaj w dłuższej (oby:) perspektywie czasu, ale prędzej czy później jesteśmy w stanie dostrzec ich wartość i nieraz oddychamy z ulgą, gdy widzimy, że ludzie pracujący nad kodem przed nami, poświęcili trochę czasu na napisanie solidnych zestawów. Lecz o zaletach posiadania testów już pisałem ostatnio (tutaj i ciąg dalszy :).

I o ile z tym, że posiadanie testów przynosi korzyści i jest to jedna z tych rzeczy, którą wielu programistów chce praktykować nie kłóci się nikt, o tyle nie wszyscy widzą jakikolwiek sens w pisaniu testów przed implementacją. Że niby sprawia, że kod jest lepszy, że jeszcze raz myślimy o problemie, że patrzymy na niego od innej strony, itp., itd.
Problem z tymi wszystkimi stwierdzeniami jest taki, że to są jedynie oklepane zwroty, którymi karmią nas bardziej doświadczeni, mądrzejsi znawcy tematu, którzy powołują się na własne doświadczenie i którym powinniśmy zaufać. I ja wcale nie twierdzę, że nie mają racji, czy też nie neguję ich kompetencji, ale człowiek (a programista też człowiek :) woli uczyć się na własnych błędach. Przynajmniej do momentu, gdy nie zobaczy konkretnego przykładu, który pokazuje mu, że jednak jest tak, jak podpowiada starszy kolega.

You Aren't Gonna Need It

programista = wróżbita

Z moich obserwacji wynika, że większość programistów ma podświadomy pociąg do arkanów sztuk tajemnych, w szczególność do wróżbiarstwa. I o ile nie widzę nic złego w oderwaniu się od codziennej rutyny, to problem zaczyna się wtedy gdy owe zainteresowania zaczynają praktykować również podczas tworzenia kodu. I jeszcze śmiem twierdzić, że to również nie jest takie tragiczne, ale... no właśnie... ale najczęściej to przepowiadanie przyszłości programistom najzwyczajniej nie wychodzi zbyt dobrze.

Żeby nie powiedzieć - wcale.